Zayn ;p

Siedziałam w salonie, na skórzanej sofie, owinięta ciepłym kocykiem z kolanami podwiniętymi pod brodę i popijając kakao. Harry gdzieś wyszedł, prawdopodobnie ze swoim najlepszym kumplem Zaynem, a ja marznę jak cholera, mimo, że jest jesień. Mam w dupie te ich imprezy, wolę sobie siedzieć w piątek wieczorem przed telewizorem i przeżywać to, że Sid z Epoki Lodowcowej znalazł mleczyk, niż świecić gołą dupą. Nagle ktoś zaczął dzwonić jak pojebany do drzwi.

-Harreh jak zapomniałeś kluczy to masz pecha!- wrzasnęłam, a dzwonek nie ustawał. Przeklęłam pod nosem i z kocem zarzuconym na ramionach oraz kubkiem w ręce, poszłam otworzyć. Nacisnęłam na klamkę, mówiąc:- idioto ostatni raz… Zayn!? – zdziwiłam się.

-Sugerujesz, że powinienem dorobić sobie klucz do twojego domu?- uśmiechnął się w charakterystyczny dla siebie sposób. Ta jego pewność siebie i chamstwo sprawiają, że jest jeszcze bardziej pociągający niż bez tej otoczki złego kolesia. Czy jestem w nim zakochana? Nie, lecę na niego to fakt, ale nie wiem czy to jest miłość, po za tym on ma swoją księżniczkę, z którą obściskują się, całują i prawie pieprzą na tych ich imprezach. Dwa razy Harry mnie namówił, ale teraz mówię dość, nie będę patrzeć na jego kumpla, który zabawia się ze swoją dziewczyną, bo mnie skręca.

-Sugeruję, że mojego brata nie ma, więc…- wzruszyłam ramionami- po co przyszedłeś?- mulat głęboko westchnął i podrapał się w tył głowy. Czy on był zmieszany?! Nie, to nie możliwe, przecież on zawsze wie co odpowiedzieć, to on ma ostatnie zdanie. Co on mi tutaj odpierdala?!

-Przejdziemy się? – skrzywiłam się.

-Tam jest zimno- jęknęłam, na co wywrócił oczami.

-No weź- westchnął. – pójdziemy na pizzę, albo gorącą czekoladę.

-Mam kakao, a pizzę możemy zmówić.

-O Jezu, dziewczyno rusz seksi dupe, a nie zamulasz przed TV- wywróciłam oczami.

-Robię to dla ciebie pajacu- ubrałam kurtkę oraz buty, po czym wyszliśmy, a ja zamknęłam dom na klucz. – ty płacisz za tą pizzę i czekoladę- mruknęłam, na co zachichotał pod nosem. Szliśmy w ciszy, mijając po drodze park. – ale zimno- jęknęłam.

-Pizga jak cholera- mruknął nakładając na głowę kaptur swojej czerwonej bluzy, na której miał skórzaną katanę. Zaczęłam szperać w kieszeniach.

-Przez ciebie zapomniałam rękawiczek- stukałam zębami.

-Daj rękę- zmarszczyłam brwi i spojrzałam na niego zdziwiona. Zaskoczył mnie, chyba że to był kolejny żart z jego strony. Często z Harrym sobie ze mnie żartowali, przeważnie z chłopców, z którymi umawiam się na randki. Patrzył na mnie… z troską, wyciągając swoją dłoń w moim kierunku.

-Mam cie trzymać za rękę?- zapytałam głupio, dalej w to nie wierząc.

-Po prostu ją daj- powiedział jakby znudzony, a ja niepewnie złapałam jego kończynę. Włożył nasze splecione dłonie do kieszeni kurtki. Jego ręce były zajebiście ciepłe, że aż przeszedł mnie dreszcz. Kroczyliśmy dalej, a ja się uśmiechnęłam. Przechodziliśmy obok budynku szkoły, w której się uczę razem z jego dziewczyną.

-Wiesz co, może lepiej puść, bo jak zobaczy twoja laska, to będzie koniec.

-Masz racje…- burknął pod nosem i chciał zabrać swoją rękę, ale mu nie pozwoliłam. Teraz to ja sobie zażartuję z niego, pierwszy raz.

-Teraz powinieneś powiedzieć, jebać to i trzymać mnie dalej- zaśmiałam się. Ku mojemu zaskoczeniu ścisnął mocniej moje palce i patrząc w okno szkoły, w której właśnie była powiedział:

-Jebać to- szliśmy dalej, a ja byłam zadowolona i szczęśliwa. Do pizzerii doszliśmy po 10 minutach. Zajęliśmy stolik, przy którym zwykliśmy siedzieć w trójkę, razem z Harrym. Podeszła do nas kelnerka, która była całkiem ładna.

-Co zamawiacie?- zatrzepotała rzęsami w kierunku Zayna, który spojrzał na mnie i się uśmiechnął.

-Dużą margaritę i dwie cole – puścił mi oczko, a dziewczyna, która na oko mogła mieć z 23 lata odeszła. To zadziwiające, że on zna mnie tak dobrze. Wie o mnie wiele rzeczy, tak jak ja o nim, ale Zayn wie więcej, bo Harry mu mówi o wszystkim. Wie co lubię jeść, oglądać, jaki jest mój ulubiony kolor, jakie kwiatki lubię. Czego nie lubię. Co robię, gdy jestem smutna, a co jak zakochana. Czasem zastanawiam się, czy znam siebie tak dobrze, jak on mnie. – o czym tak myślisz małpko?- i mówi do mnie małpko, to w sumie urocze, ale nie wiem, czy mówi to dlatego, że uważa mnie za małpę, bo jestem czasem wredna, czy tylko, bo podoba mu się to zdrobnienie i kiedy byliśmy w zoo to strasznie jaraliśmy się człekokształtnymi.

-O tym, że będę miała przesrane, bo nie byłam w szkole- westchnęłam. Nie powiem mu przecież, że o nim.

-Jak nie byłaś? – zmarszczył brwi. – czemu?

-Bo jest zimno jak cholera.

-Ale dla mnie wyszłaś z domu- stwierdził.- Awww jesteś słodka!- uśmiechnął się chytrze, na co wywróciłam oczami.

-Nie pochlebiaj sobie- w tym momencie dziewczyna przyniosła nam pizzę oraz napoje. Zayn wstał i usiadł obok mnie, na co zmarszczyłam brwi. – co robisz?- zapytałam zdziwiona.

-Siadam obok ciebie małpko- pacnął mnie w nos. Był dziwny, zachowywał się dziwnie. Co on knuje? Znowu jakiś genialny sposób upokorzenia mnie w miejscu publicznym? Serio, to ulubiona zabawa Malika i mojego brata. –pokłóciliście się z Harrym, czy jak?

-Nie, po prostu chciałem gdzieś z tobą wyjść, Hazz jest na siłowni.

-W co ty grasz Malik? Znowu jakiś pomysł jak zrobić ze mnie idiotkę?- warknęłam.

-Co?! Nie! [t.i.] weź przestań, to że kilka razy się z loczkiem zabawiliśmy, to nie znaczy…

-Kilka!?- prychnęłam. – non stop robicie ze mnie pośmiewisko, bo wam się nudzi! To dlatego już z wami nie wychodzę, to dlatego wolę siedzieć w domu sama, niż pokazywać się z wami gdziekolwiek.

-Ale ja nie…

-Daruj sobie- chciałam wstać i wyjść, ale on nie chciał mnie przepuścić. Musiałam usiąść od ściany, za co przeklinałam się w duchu. Boże jaka ja jestem głupia! – rusz się.

-Nie- warknął i złapał za mój nadgarstek.

-Nie?

-Nie- zacisnął mocniej swoją dłoń. – dopóki nie przestaniesz.

-To boli- syknęłam. – co masz przestać?- czy on jest chory na umyśle? – Zayn to mnie boli. – nie zareagował.

-Przestań chodzić na randki.

-Niby czemu!?- nie będzie mi mówił co mam robić. Jeśli chcę chodzić na randki, to będę na nie chodzić, a jemu nic do tego! Nie będzie dyktował mi warunków i mówić jak mam żyć!

-Bo mnie kurwica trafia, jak widzę cie z tymi małolatami, którzy myślą tylko o tym jak cie przelecieć. – Zayn jest starszy ode mnie o dwa lata i często bezczelnie to wykorzystuje, ale jakby na to nie patrzeć to ja jestem mądrzejsza i dojrzalsza, bo chłopcy dojrzewają trzy lata później.

-Powiedział gość, który to samo robi w klubach- prychnęłam. – od kiedy się tak o mnie martwisz? Nigdy cie to jakoś nie obchodziło, co robię, z kim i gdzie!

-Zawsze się martwiłem- mruknął pod nosem, ale słyszałam. – nie ważne, zapomnij- teraz to on chciał wyjść, ale zdążyłam złapać go za rękę. – co robisz?- warknął.

-Ja czy ty? Bo ty zachowujesz się jak smarkacz!

-Daj mi spokój.

-Zastanów się czego ty chcesz!- wrzasnęłam i wyminęłam go. Wyszłam z pizzerii trzaskając drzwiami. Buchnęło mi w twarz zimnie powietrze, Chryste ta pogoda jest dzisiaj jakaś popierdolona! Szłam szybkim krokiem w stronę domu, kiedy poczułam szarpnięcie, a potem ciepłe usta na swoich. Całował naprawdę świetnie, tak… nie wiem jak ubrać w słowa to co teraz czuję, ale to było magiczne. Zareagowałam po chwili, oddając czułość. Oderwaliśmy się, aby zaczerpnąć powietrza.

-Chcę ciebie- znowu złączył nasze usta w pocałunku. Odepchnęłam go na kawałek. – co robisz?

-Zimno mi- zaśmiał się, a potem zarzucił ramię na moje barki i prowadził w stronę domu. 

_________________________________

Jejciu uwielbiam te zdjęcie ♥ napisałam go już tydzień temu i niezbyt mi podchodził. No ale dodałam!! Liczę na wasze szczere opinie ;p

Buźka miśki ;**  

Niall cz.2

Kontynuacja tego imagina. 

DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ

Może to wydawać się dziwne ale mieszkam z [T.I]. Sama mnie o to błagała. W końcu ustaliliśmy, że będę mieszkać z nią miesiąc i potem wrócę do swojego mieszkania. A ona w tym czasie nauczy się żyć sama, bez swojej rodziny. Widzę jak jej trudno. Mało je, prawie nie wychodzi z mieszkania, po nocach płacze myśląc, że ja o tym się nie dowiem. Lecz myli się. Wiem o wszystkim co się z nią dzieje. Przez ten czas udało mi się ją lepiej poznać i zaprzyjaźnić się więc dostrzegam każdą, nawet niewielką zmianę w jej nastroju. Dziś mam zostawić ją samą na cały dzień, taka była jej prośba. Obawiam się co zastanę po powrocie do domu ale spełnię jej prośbę. 

- [T.I] tak jak się umawialiśmy ja wychodzę i wrócę wieczorem. Życzę Ci miłego dnia. I pamiętaj, że jakbyś coś potrzebowała ode mnie to dzwoń.
- Dobrze, dziękuję. I też Ci życzę miłego wieczoru. - usłyszałem i zamknąłem za sobą drzwi.
Co by tu zrobić z tak ładnym dniem? zacząłem się zastanawiać. Po chwili miałem już plan na cały dzień. Najpierw spacer po mieście, potem obiad w mojej ulubionej knajpie i spotkanie ze znajomymi, za którymi troszkę się stęskniłem.

Perspektywa [T.I]

Ciężko mi siedzieć samej w domu. Widziałam, że Niall potrzebuje odpoczynku ode mnie więc poprosiłam go aby wyszedł ale zaczynam teraz tego żałować. Nie mam do kogo się odezwać, dla kogo gotować. Najlepiej będzie jak prześpię ten dzień, tak jak większość czasu jak blondyn mieszka ze mną. Jest on wspaniałym przyjacielem ale nie chcę go martwić, bo pewnie ma swoje problemy. Po co miałby się przejmować taką dziewczyną jak ja. Pewnie teraz się świetnie bawi i nawet nie myśli jak mija mi dzień, co robię. No ale to jest mój przyjaciel i czego ja od niego wymagam. I tak dużo już poświęca.

WIECZOREM
Perspektywa Niall'a

Tak jak umówiłem się z moją przyjaciółką wróciłem do domu ciekawy jak minął jej dzień. Wołałem ją ale nie odpowiadała. Zmartwiło mnie to więc ruszyłem do jej sypialni, zapukałem, otworzyłem drzwi ale jej tam nie było. Gdy zamykałem drzwi usłyszałem jakiś szept. Udałem się więc do miejsca z którego się wydobywał czyli do łazienki. To co tam zastałem mnie przeraziło. Na ziemi siedziała [T.I] ściskając krwawiący nadgarstek. Byłem pewny, że się zraniła. Ale gdy przy niej kucnąłem zauważyłem żyletkę.
- [T.I] dlaczego to zrobiłaś?
- Bo po co mam żyć jak nie mam dla kogo?
- Ej, masz mnie. Jestem Twoim przyjacielem i na pewno brakowałoby mi Ciebie. - rozmawialiśmy a ja w trakcie opatrywałem jej rękę - I miałbym wyrzuty sumienia, iż pozwoliłem na to, że zrobiłaś taką głupotę. Teraz też będę je pewnie mieć bo gdybym był w domu to upilnowałbym Cię i nie zrobiłabyś takiej głupoty.
- Przepraszam i dziękuję. Nie wiem co bym bez Ciebie zrobiła.
- Poradziłabyś sobie ale nie musisz bo masz mnie. Idź do salonu a ja tu posprzątam.
- Nie, ja to zrobię.
- Mam Cię zanieść czy zejdziesz sama?
- No już idę.
Posprzątałem pomieszczenie i dołączyłem do dziewczyny.
- Powiedz mi, jak ja mam się stąd wyprowadzić za dwa tygodnie jak Ty podczas chwilowej mojej nieobecności robisz takie głupoty?
- To jak nie chcesz to nie musisz się wyprowadzać. Możesz tu mieszkać na takich regułach jak teraz czyli jesteśmy przyjaciółmi, wspieramy się ale nie wchodzimy z butami w swoje życia. Co Ty na to?
- Muszę to przemyśleć. Jak już podejmę decyzję to będziesz pierwszą osobą, która się o tym dowie.

TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ

Nadal mieszkam z [T.I]. Czuję się tu już jak u siebie w domu. Pomagam jej i mam na nią oko. Mam pewność, że nie zrobi nic nieodpowiedzialnego. A z resztą ma już dla kogo żyć więc nie muszę się tak o nią martwić i sam mogę poszukać osoby, z którą będę spędzał większość wolnego czasu.



Przepraszam, że tak długo nie pisałam ale zwaliło mi się na głowę dużo obowiązków, Studia, prawo jazdy, ciężka sytuacja w domu... Ale to mnie nie tłumaczy, Jest mi głupio, że tak Wam opuściłam i postaram się teraz dodawać minimum jednego imagina w tygodniu. No i mam nadzieję, że takie zakończenie imagina się Wam spodobało. 

Louis

Dzisiaj piątek, a lekcje się już skończyły. Razem z Louisem wracaliśmy do domów. Tomlinson wraz z mamą i siostrami sprowadził się jakiś miesiąc temu. Szliśmy przez park i głośno się śmialiśmy. Mimo, że nie znamy się jakoś strasznie długo, to mogę go nazwać dobrym kolegą. Kroczyliśmy ramię w ramię, a nasze dłonie co chwilę się o siebie obierały. Usiedliśmy na ławce nie przerywając dyskusji, która toczyła się o imprezę u Toma. Pogoda była naprawdę piękna, świeciło słońce, a dzieciaki bawiły się na placu zabaw i biegały po zielonej trawie. Naprawdę uwielbiam wiosnę, bo z nią wszystko się rodzi do życia, to… jak nowy początek.

-No weź chodź- Louis próbował mnie przekonać do wyjścia, ale nie zbyt widział mi się ten pomysł. Pokiwałam przecząco głową, chcą mu dać do zrozumienia, że nie chcę.- no proszeee- nalegał dalej.

-Lou proszę cie- westchnęłam zmęczona tym cyrkiem. Czy tak trudno pojąć, że nie mam ochoty na imprezy!?

-Dla mnie- popatrzył na mnie z miną zbitego pieska. Lubię go, bo potrafi mi poprawić humor. Ma w sobie urok małego chłopca, mimo, że ma 18lat. Jest takim dużym dzieckiem, który nie przejmuje się niczym i żyje beztrosko.

-Niech będzie. Spotkamy się tam- cmoknęłam go w policzek i poszłam w stronę swojego domu. Naprawdę nie chciałam tam iść, może było to spowodowane tym, że gość, który robił tą domówkę był najlepszym przyjacielem mojego byłego chłopaka? Po przekroczeniu progu domu rzuciłam torbę na schody. Poszłam do kuchni, gdzie odgrzałam sobie obiad. Razem z frytkami udałam się do salonu, gdzie włączyłam telewizję. Oglądałam MTV zajadając się, z czasem usnęłam…

Obudził mnie dźwięk mojego telefonu. Wyjęłam komórkę z kieszeni czarnych rurek i odebrałam.

-Gdzie ty jesteś!?- usłyszałam krzyk Tomlinsona, którego zagłuszała głośna muzyka.

-W domu, zaraz będę.

-No ja myślę. Czekam.

-Pa Lou- rozłączyłam się i ruszyłam w stronę swojego pokoju, po drodze łapiąc za torbę. Z szafy wyjęłam krótkie jeansowe szorty, czarne rajstopy, czarną bokserkę i koszulę w czerwoną kratę. Z całym zestawem udałam się do łazienki, gdzie wzięłam prysznic. Ubrałam się, a następnie pomalowałam się. Psiknęłam się ulubionymi perfumami i rozczesałam włosy, które zostawiłam rozpuszczone. Zbiegłam na dół i wyjęłam czerwone Converse. Szybko zasznurowałam buty i złapałam kurtkę oraz telefon, po czym wyszłam z domu wcześniej go zamykając. Wolnym krokiem ruszyłam w stronę domu Tomasa. Na miejscu byłam po około 15 minutach. Już na ulicy dało się usłyszeć głośną muzykę. Pewnym krokiem weszłam do budynku, w którym już po przekroczeniu progu dało się wyczuć pot, alkohol i dobrą zabawę. Chociaż było jeszcze wcześnie kilkanaście osób było już zalanych w trupa. W tłumie starałam się odnaleźć Louisa, ale marnie mi to wychodziło. Podeszłam do barku, gdzie zabrałam drinka, którego wypiłam duszkiem. Milordzie dziś idealny wieczór, żeby się najebać! Nagle poczułam silne ramiona obejmujące mnie wokół pasa.

-Cześć piękna- wymruczał mi do ucha, a potem odwrócił mnie do siebie przodem.

-Hej Lou- uśmiechnęłam się lekko i znowu sięgnęłam po kolejną szklankę, tym razem whisky.

-Łoooo przystopuj koleżanko, bo jeszcze nie ma dziesiątej- zaśmiał sie szatyn, na co tylko wywróciłam oczami.- chodź tańczyć- ujął mój nadgarstek i zaciągnął na środek, gdzie tańczyli inni imprezowicze. Umieścił swoje ręce na moich biodrach, a ja swoje na jego szyi. Pachniał… naprawdę pięknie. Przyciągnął mnie bliżej siebie i poruszał nami na boki. Taniec to nie moja bajka, ale nie chcę się kłócić z Tomlinsonem, dlatego nie odzywałam się. Z czasem zaczęłam utwierdzać się w przekonaniu, że pomysł z tą imprezą wcale nie był taki zły, jak mi się wydawał na początku dnia. Louis wlewał w siebie alkohol, a ja nie chcąc zostać w tyle też piłam. Kątem oka zauważyłam mojego byłego, który otoczony był grupą lasek, w tym jego nową dupą. – wiesz, od jakiś 3 tygodni chciałem coś zrobić- zmarszczyłam brwi. Niebieskooki umieścił swoją dłoń na moim policzku. Czy on próbuje zrobić to o czym myślę? Patrzył mi prosto w oczy, a chwilę później pochylił się nade mną i musnął moje wargi. Z czasem zaczął pogłębiać pocałunek, a ja stałam sparaliżowana, nie wiedząc czy mam odwzajemnić tę czułość… Znowu będziesz cierpieć! ­–krzyczał głosik w mojej głowie. Umieściłam dłonie na jego wyrzeźbionym torsie i odepchnęłam go. – [t.i.] – mruknął jakby zawiedziony.

-Nie Lou, ja nie chcę- odwróciłam się i szybkim krokiem wyszłam z tej domówki. Na dziś wystarczy. Szłam chodnikiem, kiedy ktoś szarpnął za mój bark.- Lou powiedziałam, że…!- wściekła odwróciłam się i… zamarłam. Znowu pojawiło się to dziwne ukłucie w sercu i skurcz żołądka. Stałam oko w oko z moim byłym.

-Co ty odpierdalasz? Zachowujesz się jak dziwka- warknął, krzyżując ręce na piesi. No jasne to on się liże na prawo i lewo ze zdzirami, ale ja jestem ta zła. Brawa dla tego pana! Poziom jego IQ gwałtownie zmalał! Skończony idiota!

-Nazywali mnie gorzej- prychnęłam pod nosem, mając nadzieję, że nie usłyszał, ale pomyliłam się.

-Serio? Niby jak?- zapytał z wyrzutem.

-Twoja dziewczyna- odwróciłam się na pięcie i biegiem ruszyłam w kierunku domu. Łzy same zbierały się w oczach. W pewnym sensie to mnie zabolało, z resztą, kto chciałby usłyszeć, że zachowuje się jak panienka spod latarni? No właśnie… nikt! Wbiegłam do domu, zamykając drzwi. Wbiegłam po schodach, do swojego pokoju. Trzasnęłam drzwiami, a następnie po nich zjechałam, chowając twarz w dłoniach. Co się dzieje, dlaczego to wszystko wraca? Tak się starałam, żeby mieć to wszystko w dupie, być obojętną, a przez tego skończonego dupka wszystko wróciło! Zabrałam piżamę składającą się z majtek oraz za dużej koszulki mojego brata i poszłam do łazienki, wziąć relaksującą kąpiel. Następnie ubrałam się i rozczesałam włosy. Położyłam się do łóżka, ale nie potrafiłam zasnąć. Podłączyłam słuchawki do telefonu i włączyłam piosenki, które jeszcze bardziej mnie zdołowały. Szczerze? Ten moment, kiedy ze mną zerwał to był jak siarczysty policzek. Moi rodzice nie poświęcają mi za dużo czasu, a [i.t.b.ch.] był jedynym, który rozumiał. Dobił mnie najbardziej tym tekstem: „różnimy się mała, to koniec. Po za tym, mam już kogoś nowego. Trzymaj się kicia.” Łzy nie ustawały, a ja zaczęłam się zastanawiać ile jeszcze jestem w stanie wypłakać? Ile litrów łez mieści się w oczach dziewczyny?…

Obudziły mnie promienie słońca. Czułam się paskudnie, jak wrak człowieka, jak Titanic, mimo, że nigdy nie widziałam tego filmu i nie zamierzałam tego zmieniać. Zabrałam czarne rurki oraz zwykły t-shirt z łapkami myszki miki, no i bieliznę. Weszłam do łazienki i… przeraziłam się. Wyglądam jak czarownica. Weszłam pod prysznic i zmyłam z siebie cały pot, a potem nałożyłam ciuchy. Pomalowałam się lekko, rozczesałam włosy i psiknęłam się perfumami. Zabrałam telefon, drobne i słuchawki. Odpuściłam sobie dzisiaj śniadanie i od razu poszłam do paku. Siedziałam dość długo na ławce i rozmyślałam nad swoim życiem, kiedy ktoś zasłonił mi oczy.

-Mała czemu mi wczoraj uciekłaś?

-Przepraszam cie Lou, ale muszę iść- poderwałam się i odeszłam, a on szedł za mną.

-Zaczekaj- szarpnął za moje ramię i odwrócił mnie do siebie. – jeśli nic do mnie nie czujesz, to…- nagle z nieba zaczął padać deszcz. Oboje spojrzeliśmy w górę, a deszcz przybrał na sile. Szatyn złapał mnie za rękę i biegiem ruszył w stronę jakiegoś bloku. Schowaliśmy się pod zadaszeniem. Tomlinson oparł moje plecy o ścianę tuż przy drzwiach, a sam zagrodził mi drogę ucieczki swoimi ramionami. – dlaczego?

-Nie chcę cierpieć- stwierdziłam, starając się uniknąć jego wzroku. Teraz całą moją uwagę przykuwał deszcz. Naprawdę kochałam deszcz, ale do tego momentu…

-Cierpieć? Ale dlaczego cierpieć?- niebieskooki dalej naciskał, żebym mu powiedziała. To trudne… Westchnęłam głęboko, wiedząc, że on tym razem nie odpuści, a ja powinnam mu powiedzieć prawdę, bo zasługuje na to.

-Pamiętasz [i.t.b.ch.]?- przytaknął.- zerwał ze mną…

-Wiem, mówiłaś, że się rozstaliście, bo wam się nie układało.

-To on zerwał, bo stwierdził, że się różnimy. Zerwał ze mną w deszczu- znowu te cholerne łzy zaczęły cisnąć mi się do oczu. Korzystając z jego nieuwagi przeszłam pod jego ramieniem i wyszłam na deszcz. Czułam się teraz… wolna, ale Louis znowu mnie zatrzymał. Ujął moją twarz w dłonie i patrząc prosto w oczy powiedział:

-Serio, o bardziej oryginalnym zerwaniu nie słyszałem, ale ja ci tego nie zrobię- uśmiechnęłam się lekko, a potem przytuliłam go. Odsunął mnie na kawałek, a potem pocałował. Tym razem odwzajemniłam buziaka. Całowaliśmy się namiętnie w deszczu. Oderwaliśmy się, aby zaczerpnąć powietrza. Spojrzeliśmy znowu na siebie i wybuchnęliśmy śmiechem. – chodź idziemy na czekoladę- zarzucił ramię na moje barki i przyciągnął bliżej swojej klatki piersiowej. Wolnym krokiem ruszyliśmy w stronę kawiarni. Znowu byłam szczęśliwa i czułam się bezpieczna, w ramionach Lou. 

___________________________________

Przepraszam, że dopiero teraz, ale jakoś nie było czasu, bo... sami wiecie głupia szkoła!! Mam nadzieję, że wam się spodoba i wyrazicie opinie na temat imagina, a w wolnym czasie wpadniecie na mojego nowego bloga:

We Found Love 

buźka miśki ;**

 

Cześć i czołem... || Zayn

No to na początek siemka jestem paulina, ale wolę jak sie mówi paula ;p Dziękuję Paulinie za danie mi szansy i możliwości wykazania sie w pisaniu imaginów. Tu macie imagina, którego wysłałam mojej imienniczce:

Obudził mnie mój telefon, który zaczął dzwonić. Na ślepaka odnalazłam komórkę i odebrałam, po czym przyłożyłam do ucha.

-Halo- wychrypiałam.

-Siemasz mała, przyjdź o 18 do Zayna- jej super.

-Hazz, która jest godzina??

-14, a co??

-Nic- rozłączyłam się, a potem niechętnie wygramoliłam się z łóżka. Z Harrym znamy się długo, zupełnie jak z Liamem, Louisem, Niallem, Zaynem, [i.t.p.] i [i.t.d.p.], bo od przedszkola. Razem tworzymy zgraną paczkę, do tego dochodzi jeszcze mój brat i nasz przyjaciel Nath. Zabrałam ciuchy i poszłam do łazienki, gdzie wzięłam prysznic, a potem ubrałam się. Rozczesałam włosy i posmarowałam twarz kremem. Wyczerpana zwlekłam swoje zwłoki na dół, gdzie siedział już [i.t.b.] i jadł płatki. Poszłam za jego przykładem i zrobiłam sobie podobne śniadanie, z którym ruszyłam do salonu. Włączyłam kreskówki i powoli zaczęłam konsumować, przeżywając rzekome zwolnienie Spongeboba z pracy, po czym okazało się, że Krab gadał o małży, którą chciał wypuścić. Maraton z żółtą gąbką skończył się punktualnie o 18. 

-[i.t.b.]!! Rusz dupe, idziemy do Malika!!- po 5 minutach szliśmy w stronę domu mulata. Niezbyt widziało mi się odwiedzanie Zayna, zwłaszcza teraz kiedy się rozstaliśmy. Dwa dni temu ten idiota przelizał się z jakąś wywłoką. Cała trasa zajęła nam jakiś kwadrans. Nie pukaliśmy, bo oni też nie pukają. Całe towarzystwo siedziało przed telewizorem. 

-Serio?? Przed TV mogłam sobie siedzieć u siebie- mruknęłam niezadowolona. Zayn poderwał się z sofy i podszedł do mnie.

-Chodź pogadać.

-Jasne- ruszyliśmy do pokoju chłopaka. W środku usiadłam na łóżku i położyłam ręce na kolanach. Czekałam wyczekująco, aż coś powie, ale ten tylko stał i się na mnie gapił.- no, więc…

-Wróć- pokiwałam tylko przecząco głową. -€“to ona całowała mnie!

-Mam na to wyjebane-€“ wzruszyłam ramionami.

-Zayn, [t.i.] chodźcie!!- w tej chwili byłam naprawdę wdzięczna Liamowi, za to, że nas zawołał. Zbiegłam pierwsza po schodach, a za mną mulat. Wszyscy wyszliśmy na dwór i szliśmy w stronę parku.-€“gramy w podchody- zasugerował. Zrobiliśmy wyliczankę, kto będzie wybierał. Wypadło na Zayna i Louisa. Pierwszy wybierał Malik:

-Liam, Hazz, Nialler i [t.i.]- za co?? Dlaczego ja!?

-Okay, to uciekajcie my łapiemy- zarządził Tomlinson, a my pobiegliśmy. Chciałam pobiec w stronę cmentarza, ale Zayn złapał mnie za rękę i ciągnął w stronę starego, opuszczonego domu. Nikt tam nigdy nie chodzi, ponieważ ludzie uważają, że jest on nawiedzony. Na samą myśl o tym przechodzi mnie nieprzyjemny dreszcz. Chłopak zatrzymał się przed zniszczonymi drzwiami.

-No chyba sobie żartujesz- skrzyżowałam ręce na piersi.

-Chłopaki już tam są. Boisz się??- powiedział przez śmiech.

-Nie- chciałam być przekonująca, ale niezbyt mi to wyszło. Bez spiny, bo przecież to tylko nawiedzony dom, wokół którego krąży wiele plotek. Zayn puścił mnie przodem, a potem szliśmy już na równi, w stronę salonu. Podłoga skrzypiała jak cholera, z każdym kolejnym krokiem coraz bardziej się bałam. Scena słowem z horroru, który zaczyna się od niewinnej zabawy. Grupka dzieciaków chciała się zabawić i wchodzi do nawiedzonego domu, później po kolei zaczynają znikać w niewyjaśnionych przypadkach. Nigdy nie wracają!! Przerażające. Nagle usłyszałam huk, a Zayn leżał nieruchomo na ziemi.- Zayn??- szturchnęłam go czubkiem buta, ale on się nie poruszył. -to nie jest śmieszne gościu- powiedziałam drżącym głosem. Jesteśmy w nawiedzonym domu, a on sobie ze mnie żarty stroi. Dobrze wie, że nie lubię horrorów, a jeszcze mnie straszy. Głupi idiota!! Po jakiś 2 minutach miałam dość. Chłopaki też nie dawali żadnych oznak, że tutaj są. Przyklęknęłam przed wyłożonym mulatem. Powoli dotknęłam jego ramienia i lekko nim potrząsnęłam. Dalej nic. Jezu…- Zayn nie wydurniaj się, dobrze wiesz, że się boję- znowu nic. Sama w opuszczonym domu, on się nie rusza, a reszta oszołomów gdzieś zniknęłam. Czujecie tą ironię!? Zaczęłam się nerwowo rozglądać, mając cień nadziei, że zaraz któryś przyjdzie i powie, że to tylko głupi żart, a Malik tylko udaje. Niestety. Mój wzrok znowu powędrował na bruneta. Chłopak przyciągnął mnie za podbródek i pocałował. Z początku oddawałam buziaka, ale w porę się ogarnęłam. -idiota!! Durny kretyn, jak mogłeś!? Myślałam, że coś ci się stało!! Pojebus, pojebany pojebus!!- skwintowałam. Brązowooki wstał i cały roześmiany, otrzepał swoje ubrania.

-Tobie nadal zależy- uśmiechnął się triumfalnie.

-Co!?- pisnęłam. -nie gadaj głupot- przecież nie powiem mu prawdy. Mam jeszcze równo pod sufitem. Patrzył teraz na mnie z miną typu: „Ta, jasne. Uważaj, bo ci uwierzę.”- idę szukać reszty- wykonałam piruet na pięcie i już miałam stawiać pierwszy krok, ale Malik szarpnął mnie za ramię i przyciągnął do swojej idealnie wyrzeźbionej klatki piersiowej. Uniosłam głowę, żeby spojrzeć na niego, a on skorzystał z okazji i złączył nasze usta w pocałunku. Oddałam całusa. Chłopak całował z pasją, ale też delikatnie i namiętnie. Oderwaliśmy się, aby zaczerpnąć powietrza. Malik uśmiechnął się zadziornie, a potem złapał za moje ramiona i pchnął za ścianę. Zagrodził mi rękami jakąkolwiek drogę ucieczki, mimo, że uciekać nie miałam zamiaru. Znowu wpił się w moje wargi.

-Aww gołąbeczki się pogodziły- pisnął Louis tuż nad moim uchem, opierając się o ramię Zayna. Zaśmiałam się pod nosem.- no, ale jesteście złapani, nie… więc… -wzruszył ramionami i razem ze swoją drużyną poszedł dalej.

-Kocham cie wiesz??- uśmiechnęłam się na te słowa.

-Też cie kocham głupku, ale jak jeszcze raz wywiniesz taki numer, to zobaczysz- zagroziłam palcem, na co on cmoknął mnie w nos.- ja mnie jeszcze raz tak wystraszysz, to cie normalnie wypatroszę, jarzysz??- brązowooki pokiwał pionowo głową, informując, że wszystko zakodował. Team Tomlinsona złapał naszych, a później była zmiana. Po całej zabawie wróciliśmy do domu. Jestem szczęśliwa, bo wszystko się ułożyło. Po ciężkim popołudniu poszłam spać w ramionach mojego nowego, byłego chłopaka.

___________________________
Ok to macie taką jakby próbkę jeśli tylko chcecie to możecie wpadać na moje blogi:

http://magic-story-with-1d.blogspot.com/

http://ride-or-die-louis-and-katie.blogspot.com/

http://galactik-football-fanfiction.blogspot.com/

http://welcome-to-our-life-with-1d.blogspot.com/

Buźka miśki ;**


Tak jak się pewnie domyślacie Paula wygrała konkurs na współautorkę bloga. Jej praca bardzo mi się spodobała i mam nadzieję, że Wam też przypadnie do gustu. /Paulina W.

Niall cz.1

Dziś czeka mnie kolejny nudny dzień w szkole. Na szczęście już czwartek, postanowiłem, że w piątek już nie pójdę na lekcja ponieważ szkoły mam już serdecznie dosyć. Najchętniej siedziałbym w domu i nic nie robił. Ale z rodzicami tak się nie da. Wmawiają mi, że wykształcenie jest najważniejsze i pilnują żebym chodził do szkoły i miał dobre oceny. Gdy tylko dotarłem do szkoły jak zwykle przyczepiło się do mnie sporo ludzi pytając co u mnie. Wiem, że interesują się tym tylko dlatego, iż dyrektor szkoły to moja rodzina. Daleka ale rodzina. I mają nadzieję, że jak coś przeskrobią to im pomogę. Uważajcie żebyście się nie przeliczyli pomyślałem sobie. Usiadłem na ławce przed salą, włożyłem słuchawki do uszy i czekałem na przyjście nauczyciela. Gdy ten otwierał salę opuściłem wcześniej zajmowane miejsce aby ponudzić się na lekcji biologii. Facet jest spoko ale nie umie tłumaczyć więc przynudza i to sporo. Moi koledzy i koleżanki zajmują się wszystkim byle tylko go nie słuchać. Naszą nudę przerw dźwięk telefonu [T.I]
- Przepraszam bardzo. Czy mogę wyjść i odebrać telefon? - zapytała
- Proszę. Tylko uważaj na dyrektora.
Dziewczyna wyszła szybko z sali i po chwili wróciła do niej cała zapłakana. Zabrała swoje rzeczy i wybiegła z sali. Ja udałem się za nią. Gdy tylko opuściłem pomieszczenie zauważyłem ją siedzącą pod ścianą. Podszedłem więc do [T.I]
- Co się stało? - zapytałem
- Moi rodzice i siostra mieli wypadek. Są w szpitalu w bardzo ciężkim stanie. Muszę do nich jechać. - wydukała dziewczyna
- Mogę jakoś pomóc?
- Już mi pomagasz. - uśmiechnęła się przez łzy
- Mogę pojechać z Tobą do szpitala?
- Czemu to robisz? - [T.I] się zdziwiła
- Lubię Cię i chcę Cię wspierać w tej trudnej chwili. - przytuliłem dziewczynę
- No dobrze, możesz iść ze mną.

GODZINĘ PÓŹNIEJ
W SZPITALU

[T.I] podczas drogi do szpitala opowiadała mi o swojej rodzinie. Widać jak bardzo ich kocha. Współczuję jej, że musi przeżywać taki koszmar. Mieli być szczęśliwi, nacieszyć się sobą po powrocie a tu taka tragedia. Mam nadzieję, że jej bliscy wyjdą z tego i, że nadal będzie u nich wszystko dobrze.
- [T.I] mam iść z Tobą do lekarza?
- Tak, sama się boję.
- No już, jestem tu.

10 MINUT PÓŹNIEJ

Lekarz opowiedział nam o wszystkich obrażeniach bliskich [T.I]. Dziewczyna rozpłakała się i musiała wyjść. Zostając sama na sam w mężczyzną postanowiłem zapytać i najważniejszą rzecz.
- Czy oni żyją?
- Przykro mi... - zaczął lekarz
Ze łzami w oczach wyszedłem z gabinetu. Czym Ty się tak głupku przejmujesz? Przecież to nie Twoja rodzina. Na podłodze koło pomieszczenia znalazłem [T.I]. Usiadłem koło niej i ją przytuliłem, nie chciałem o tym rozmawiać. Jak już dziewczyna się uspokoiła dotarło do mnie, że nadal jesteśmy w szpitalu i fajnie by było jakbym ją odwiózł do domu.
- [T.I], chodź, pojedziemy do Twojego domu, nie możemy tu tyle siedzieć.
- Dobrze, dziękuję.
- Nie masz za co dziękować. Nie powinnaś być teraz sama.
- Jesteś wspaniałym człowiekiem i kolegą. - w tym momencie się zarumieniłem
- D...dziękuję. - wydukałem
Podniosłem się z podłogi i podałem rękę dziewczynie żeby pomóc jej wstać. Po chwili kierowaliśmy się w stronę wyjścia.


Imagin pierwsze pojawił się na drugim blogu tak więc proszę nic nie mówić o kopiowaniu, bo sama to napisałam. A tak po za tym to przepraszam za tak długą przerwę ale potrzebowałam sobie trochę odetchnąć od pisania. No i mam dla Was pierwszą część imagina z Niall'em. Co o nim sądzicie? I jak według Was rozwinie się sytuacja między [T.I] i blondynem?